Ժամանակակից աշխարհում ամենամեծ հաջողությունների հիմքում տարիքը, պաշտոնը կամ կարգավիճակը չէ։ Հիմքում կանգնած է մեկը, ով համարձակվում է սովորել, կիրառել, իրականացնել և պատասխանատվություն կրել։ Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանի տնտեսագիտություն և կառավարում բաժնի մի երիտասարդ ուսանող այսօր հենց այդպիսի օրինակ է՝ մի անձ, որի տեսական գիտելիքն ու գործնական առաջնորդությունը քայլում են կողք կողքի՝ ստեղծելով բացառիկ և ներշնչող պատմություն։
Նա սկզբում եղել է ուսանողների մարզիչ, ապա դարձել է ամբողջ մարզիչների թիմի ղեկավար։ Եվ ամենահետաքրքիրը՝ նա դա անում է դեռ ուսանող լինելով։ Նրա նպատակասլացությունը, համարձակությունը և գիտելիքը գործնականում կիրառելու կարողությունը ցույց են տալիս, որ ուսանողական կարգավիճակը ոչ միայն խոչընդոտ չէ, այլ կարող է լինել ուժ, որը թույլ է տալիս իրական ղեկավարություն ստանձնել անգամ դիպլոմը դեռ չստացած։ Սա ընդամենը աշխատանք չէ, այլ այն միջավայրը, որտեղ լսարանում ստացած գիտելիքը վերածվում է գործնական որոշումների՝ թիմի և ժամանակի ճիշտ կառավարման, պլանավորման, վերլուծության և ֆորսմաժորային իրավիճակների արագ լուծման։
Օրինակ, երբ թիմում առաջանում է խնդիր, նա վերլուծում է իրավիճակը, գտնում լուծումը՝ ներգրավելով թիմին, լսելով բոլորի կարծիքները, բայց վերջնական պատասխանատվությունը ստանձնում ինքնուրույն։ Սա է իրական առաջնորդությունը՝ ոչ թե հրահանգել, այլ ուղղորդել, ոչ թե պահանջել, այլ ոգեշնչել։ Այսպիսի պահերն են ձևավորում երիտասարդի իրական մասնագիտական դիմագիծը. նա ոչ միայն գիտելիք է ստանում համալսարանում, այլև աշխատավայրում՝ իրական թիմի առջև, անցնում այնպիսի փորձությունների միջով, որոնք սովորաբար հաղթահարում են միայն փորձառու ղեկավարները։
Ու հենց այստեղ է պատմության առանձնահատկությունը. նա չի սպասել, որ տարիները կամ դիպլոմը իրեն ղեկավար դարձնեն։ Նա սկսել է գործել, որովհետև առաջնորդ դառնալը երբեք սպասելու արդյունք չէ. դա գործելու, փորձելու, սխալվելու, կրկին փորձելու և ճիշտ պատասխանատվություն կրելու արդյունք է։
Նրա օրինակը կարևոր ուղերձ է մեզանից յուրաքանչյուրի համար՝ անկախ տարիքից, մասնագիտությունից կամ փորձից.
«Միգուցե հենց այսօր մեր կողքին քայլում է վաղվա մեծ առաջնորդը, բայց մենք նրան չենք նկատում, որովհետև նա դեռ ուսանող է»։
Իրական առաջնորդությունը չի հարցնում տարիքը կամ պաշտոնը. այն հարցնում է միայն մեկ բան՝ պատրա՞ստ ես իրական պատասխանատվություն կրել հիմա։ Ու հենց այդ պատրաստակամությունն է նրան դարձնում ոչ միայն ուսանող, ոչ միայն թիմի ղեկավար, այլ երիտասարդ, ով կերտում է իր ապագան և օրինակ է դառնում նոր սերնդի համար՝ ցույց տալով, որ դիպլոմին սպասելը երբեք չի նշանակում հաջողությանը սպասել։