Արմավիր փողոցներից մեկում ժամանակը կարծես կանգ է առել։ Այստեղ մի փոքրիկ, տարիների հետ գունաթափված ցուցանակով վարսավիրանոց կա, որի դուռը արդեն 50 տարի նույն ձեռքն է բացում։ 72-ամյա Գուրգեն պապը կամ, ինչպես տեղացիներն են ասում, Վարպետը քաղաքի կենդանի տարեգրությունն է՝ զինված մկրատով և սպիտակ խալաթով։

Սրահի ներսում ամեն ինչ հիշեցնում է անցած դարաշրջանի մասին։ Սա «բարբերշոփ» չէ՝ իր նորաոճ լուսավորությամբ ու թանկարժեք լոսյոններով։ Այստեղ օդը ներծծված է խորհրդային «Գվոզդիկա» օդեկոլոնի հեռավոր հիշողությամբ և հին հայելիների խոնավ հոտով։ Պատերից մեկին կախված է հին օրացույց, իսկ անկյունում դրված է այն նույն ծանր, երկաթյա բազկաթոռը, որի վրա նստել են դեռ Վարպետի այսօրվա հաճախորդների պապերը։ Մարդիկ այստեղ գալիս են ոչ միայն մազերը կարճացնելու, այլև քաղաքականությունից խոսելու, հարևանների որպիսությունը հարցնելու կամ պարզապես լսված լինելու համար։

Գուրգեն պապի հետ զրուցելիս նկատում ես նրա տարիքը՝ մի փոքր դանդաղած շարժումներ, կնճռոտված ձեռքեր, որոնք հանգստի պահին գուցե մի փոքր դողում են։ Սակայն պատկերը կտրուկ փոխվում է այն վայրկյանին, երբ նա վերցնում է մկրատը։

«Երբ գործիքը ձեռքումս է, ես ինձ ավելի վստահ եմ զգում, քան փողոցում քայլելիս։ Մկրատը իմ մատների շարունակությունն է»,- ասում է Վարպետը։ Հենց այդ պահին նրա հայացքը դառնում է կենտրոնացած, իսկ ձեռքերը՝ զարմանալիորեն ամուր ու դիպուկ։

Գուրգեն պապի օրինակը կոտրում է «թոշակառուի» կարծրատիպը Հայաստանում։ Շատերի համար թոշակի անցնելը նշանակում է մեկուսացում, բայց՝ ոչ նրա։ Վարպետի համար սեփական վարսավիրանոցը ոչ միայն եկամտի աղբյուր է, այլև կյանքի հետ կապող հիմնական թելը։ Վարպետ Գուրգենը չի պատրաստվում փակել իր սրահի դուռը։ Քանի դեռ քաղաքում կան մարդիկ, ովքեր վստահում են նրա փորձին, և քանի դեռ մկրատը ձեռքում չի ծանրանում, նա լինելու է իր տեղում՝ հայելու առջև։

Սա ոչ թե պարզապես աշխատանքի, այլ արժանապատիվ ծերության և սիրելի գործին անմնացորդ նվիրվելու մասին պատմություն է, որը դեռ շարունակվում է Արմավիրի հին փողոցներից մեկում։