-Ձեր կարծիքով, ի՞նչ հիմնական խնդիրներ կան Հայաստանում անձնական կյանքի գաղտնիության և խոսքի ազատության միջև հավասարակշռություն պահպանելու հարցում։

-Իմ կարծիքով՝ հիմնական խնդիրը հստակ սահմանների բացակայությունն է, թե որտեղ է ավարտվում հանրային հետաքրքրությունը և որտեղ սկսվում մարդու անձնական կյանքը։ Հայաստանում հաճախ հանրային հետաքրքրություն հասկացությունը չափազանց լայն է մեկնաբանվում, հատկապես քաղաքական կամ աղմկահարույց թեմաների դեպքում։ Միաժամանակ լրագրողները երբեմն աշխատում են արագության և մրցակցության պայմաններում, ինչի հետևանքով էթիկական սահմանները կարող են երկրորդ պլան մղվել։

-Ըստ Ձեզ, հայկական ԶԼՄ-ներում հաճախ է խախտվու՞մ անձնական կյանքի գաղտնիության իրավունքը՝ հանրային հետաքրքրությունը ապահովելու համար։

-Այո՛, նման դեպքեր լինում են։ Հատկապես առցանց մեդիայի և սոցիալական ցանցերի ազդեցությամբ հաճախ հրապարակվում են անձնական լուսանկարներ, ընտանեկան մանրամասներ կամ չստուգված տեղեկություններ՝ դիտումներ և արագ արձագանք ապահովելու նպատակով։ Սակայն ոչ ամեն հանրային հետաքրքրություն է արդարացնում անձնական կյանքի միջամտությունը։

-Լրագրողական գործունեության ընթացքում բախվե՞լ եք դեպքերի, երբ ստիպված եք եղել որոշում կայացնել՝ հրապարակե՞լ անձնական բնույթի տեղեկություն, թե՞ ոչ։

-Այո՛, նման իրավիճակներ հաճախ են լինում։ Յուրաքանչյուր դեպքում փորձում ենք հասկանալ՝ տվյալ տեղեկությունը հանրային նշանակություն ունի՞, թե՞ պարզապես հետաքրքրասիրություն է բավարարում։ Եթե տեղեկությունը չի նպաստում թեմայի բովանդակային բացահայտմանը, ապա նախընտրում ենք չհրապարակել։

-Եղե՞լ են դեպքեր, երբ հրաժարվել եք որևէ նյութ հրապարակել՝ անձի անձնական տարածքը չխախտելու համար։

-Այո՛, եղել են։ Օրինակ՝ դեպքեր, երբ նյութում առկա էին անձի առողջական վիճակի, ընտանիքի կամ անչափահաս երեխաների վերաբերյալ տվյալներ, որոնք հանրային կարևորություն չունեին։ Այդպիսի տեղեկատվությունը հրապարակելը կարող էր վնասել տվյալ անձին, և մենք հրաժարվել ենք դա անել։

-Եթե որևէ անձնական տեղեկություն արդեն հայտնվել է սոցիալական ցանցերում, լրագրողը կարո՞ղ է այն դիտարկել որպես հրապարակման համար թույլատրելի տեղեկատվություն։

-Ոչ միշտ։ Այն, որ տեղեկությունը հայտնվել է սոցիալական ցանցում, դեռ չի նշանակում, որ լրագրողը էթիկապես կամ իրավաբանորեն ազատ է այն տարածելու։ Լրագրողը պարտավոր է գնահատել՝ արդյոք տվյալ տեղեկության վերատպումը չի վնասի մարդու իրավունքները, անվտանգությունը կամ արժանապատվությունը։

-Ինչպե՞ս են հասարակության արձագանքները կամ հանրային ճնշումները ազդում լրագրողի որոշումների վրա։

-Հասարակական արձագանքը մեծ ազդեցություն ունի, հատկապես սոցիալական ցանցերի դարաշրջանում։ Երբեմն լրագրողները ճնշման տակ կարող են ավելի արագ որոշումներ ընդունել կամ գնալ ավելի սուր հրապարակումների։ Սակայն պրոֆեսիոնալ լրագրության հիմքում պետք է լինի ոչ թե հանրության հուզական պահանջը, այլ փաստերի ստուգումն ու էթիկական պատասխանատվությունը։

-Ձեր կարծիքով, այսօր լրագրողի համար ո՞րն է առավել դժվար՝ արագ տեղեկատվություն փոխանցե՞լը, թե՞ էթիկական սահմանները պահպանելը։

-Այսօր ամենադժվարը էթիկական սահմանները պահպանելն է։ Տեղեկատվությունը շատ արագ է տարածվում, և լրատվամիջոցները մշտապես մրցակցության մեջ են։ Այդ պայմաններում հեշտ է շտապել և սխալվել։ Սակայն երկարաժամկետ վստահությունը կառուցվում է հենց պատասխանատու և հավասարակշռված աշխատանքի շնորհիվ։

-Արդյոք Հայաստանում գործող իրավական կարգավորումները բավարար են լրագրողների համար հստակ սահմաններ ձևավորելու տեսանկյունից։

-Կարծում եմ՝ օրենսդրական դաշտը որոշ չափով կարգավորում է հարցը, բայց դեռ կան բացեր և տարբեր մեկնաբանությունների հնարավորություն։ Հաճախ ավելի կարևոր դեր են խաղում ոչ թե միայն օրենքները, այլ լրատվամիջոցների ներքին էթիկական կանոններն ու խմբագրական մշակույթը։

-Ձեր կարծիքով ի՞նչ փոփոխություններ կամ կարգավորումներ կարող են նպաստել խոսքի ազատության և անձնական կյանքի առավել արդյունավետ պաշտպանությանը։

-Կարևոր է զարգացնել մեդիա էթիկայի մշակույթը, ուժեղացնել լրագրողների մասնագիտական վերապատրաստումները և խրախուսել ինքնակարգավորման մեխանիզմները։ Բացի այդ, անհրաժեշտ է, որ դատարաններն ու իրավական համակարգը ձևավորեն ավելի հստակ և կանխատեսելի պրակտիկա՝ խոսքի ազատության և անձնական կյանքի պաշտպանության միջև հավասարակշռություն պահպանելու համար։