Թումոյի հսկայական դահլիճում լռությունը հարաբերական է։ Այնտեղ չկան դպրոցական զանգեր կամ խիստ դասացուցակներ, բայց օդում կախված է մի անդադար ներքին վիբրացիա՝ ստեղնաշարերի արագ թխկթխկոցն ու պտտվող աթոռների միաձույլ ձայնը։
Տասնչորսամյա Դավիթին Երևանի փողոցներում տեսնելիս դժվար է պատկերացնել, որ նա արդեն տիրապետում է մի լեզվի, որն անհասկանալի է շատ մեծահասակների համար։ Մինչ նրա հասակակիցները քննարկում են վերջին ֆուտբոլային խաղը կամ բակի անցուդարձը, Դավիթը շտապում է Թումո՝ իր հերթական թվային «գլուխկոտրուկը» լուծելու։
Այստեղ նա իրեն զգում է ինչպես տանը։ Դավիթն այն տղան է, ում կարելի է տեսնել անկյունում՝ ականջակալներով մեկուսացած. նա կարող է ժամերով անշարժ նայել էկրանին ու հանկարծ լայն ժպտալ, երբ կոդի հերթական տողը «հնազանդվում է» իրեն ու ամեն ինչ ստացվում է։
Նա Թումոյի այն ուսանողներից է, ում հեշտ է շփոթել կենտրոնի աշխատակցի հետ։ Դավիթը միշտ գործի մեջ է՝ կա՛մ ինչ-որ բան է կարգավորում, կա՛մ նոր լուծում փնտրում, կա՛մ էլ ուղղակի փորձում է հասկանալ՝ ինչպե՞ս է աշխատում այս աշխարհը էկրանից այն կողմ։
«Ինձ համար ամենահավես պահը այն «error»-ն է, որը թույլ չի տալիս առաջ գնալ,- խոստովանում է Դավիթը՝ հայացքը դեռ էկրանին պահելով։- Ոմանց համար դա նյարդայնացնող է, իսկ ինձ համար՝ ոնց որ ադրենալին լինի։ Թումոն ինձ սովորեցրեց, որ սխալը ոչ թե տապալում է, այլ հուշում, թե որտեղ ես թույլ։ Երբեմն ես միտումնավոր եմ բարդացնում խնդիրը, որ տեսնեմ՝ մինչև ուր կարող եմ հասնել։ Այստեղ ես ազատ եմ ստեղծելու այն, ինչը դպրոցական դասագրքերում դեռ չկա։ Սա ուղղակի կրթություն չէ, սա ապրելակերպ է»։
Դավիթի կողքին միշտ մարդիկ կան։ Նրա թիմակիցները՝ Արամն ու Լիլիթը, հաճախ են հավաքվում նրա էկրանի շուրջ, նույնիսկ եթե իրենց նախագիծը վաղուց ավարտել են։
«Դավոյի հետ աշխատելիս երբեք չես կարող ասել՝ «դե լավ, սա էլ այսպես թողնենք»։ Նա տեսնում է այն մեկ փիքսելը, որը մի քիչ շեղ է, ու քանի դեռ չի ուղղել, չի հանգստանա,- պատմում է Լիլիթը։- Բայց ամենաշատը սիրում ենք իր էնտուզիազմը։ Երբ բոլորս հոգնած ենք լինում, ինքը միայն մի նախադասությամբ կարող է ստիպել, որ նորից բացենք նոթբուքերն ու շարունակենք։ Նա թիմի այն «շարժիչն» է, որը երբեք չի անջատվում»։
Դասընթացավարների համար Դավիթը «բարդ», բայց սիրելի ուսանող է։ Նա այն տեսակն է, ով կարող է վիճել դասախոսի հետ, եթե զգա, որ իր առաջարկած տարբերակն ավելի օպտիմալ է։
«Դավիթը մեզ ստիպում է անընդհատ զարգանալ,- նշում է նրա դասընթացավարը՝ պարոն Սարգսյանը։- Նա երբեք չի բավարարվում «լավ» արդյունքով։ Եթե տալիս եմ առաջադրանք, ինքը միշտ վերադառնում է ու ասում՝ «իսկ եթե այսպես անենք, որ ավելի արագ աշխատի»։ Նրա մեջ կա այդ ներքին կրակը, որը սովորական ուսանողին տարբերում է ապագա մեծ մասնագետից։ Նա ոչ թե պարզապես սովորում է, նա ստեղծում է իր սեփական մեթոդները»։
Երբ երեկոյան ժամը ութին Թումոյի դահլիճը սկսում է դատարկվել, Դավիթը վերջիններից մեկն է, ով անջատում է համակարգիչը։ Նա վերցնում է ուսապարկն ու դուրս գալիս թարմ օդին, բայց մտքում արդեն հաջորդ օրվա կոդն է։ Քանի դեռ էկրանի կապույտ լույսը վառվում է, Դավիթի համար աշխարհը սահմաններ չունի։
